Pokazywanie postów oznaczonych etykietą powieść obyczajowa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą powieść obyczajowa. Pokaż wszystkie posty

czwartek, lutego 27, 2014


Mroczna, mocna, hipnotyzująca, bolesna rzecz.

Gillian Flynn, „Ostre przedmioty”

czwartek, lutego 13, 2014


Podobno nie ma historii bardziej banalnej niż opowieść o zauroczeniu nastolatka nauczycielką francuskiego, a jednak autorowi udała się sztuka rzadka – napisał książkę z wdziękiem, klasą, erudycją, smakowitą językowo i metaforycznie – z pozoru naiwny pomysł przerodził się bowiem w rzecz o dojrzewaniu, poszukiwaniu siebie i miejsca w świecie i życiu, i o Polsce, stłamszonej w okresie PRL, a jednak w ukryciu kumulującej energię potrzebną do wyzwolenia.

Antoni Libera, „Madame”

czwartek, stycznia 16, 2014


Wielogłosowa opowieść zrekonstruowana z fragmentów pamięci pani Grety, Ernesta Teodora, pana Bieszka, pamiętnika Francuza i wspomnień innych ludzi, o których nikt by nie pamiętał, niekończąca się jak Wagnerowska melodia, ze śmiercią, jak u Rilkego, u początków, tocząca się na ulicach nieistniejącego Wolnego Miasta Gdańska, opowieść taka, jak życie, o którym opowiada i któremu nikt nie wierzy, bo „czy ktoś powiedział, gdzie jest prawda?”. 

Paweł Huelle, „Śpiewaj ogrody”

poniedziałek, stycznia 13, 2014

 
Książka napisana na jednym oddechu, o delirycznym śnie, w którym życie trwa tylko w przerwach między odwykami, bohaterowie pojawiają się i znikają jak płyny z butelek i tylko miłość może wszystko ocalić, ale czy miłość jest prawdziwa i czy wyzwoli od nałogu?

Jerzy Pilch, „Pod Mocnym Aniołem”

czwartek, listopada 28, 2013

Od kilku godzin, od ostatniego zdania tej książki, dobieram słowa, by określić nimi kunszt autora, jego umiejętność snucia gawędy, tyleż prostej, co metaforycznej, pełnej humoru gorzkiego, ale i ciepłego, ironii i odrobiny smutku, mądrości, głupoty, beztroski i miłości, wszystkiego w proporcjach właściwych, jak na mistrza pióra przystało – inaczej jednak nazwać tej powieści, jak świetną, nie umiem.

Poprzednie sprawozdanie z jej czytania:
http://sprawo-zdanie.blogspot.com/2012/12/julian-barnes-poczucie-kresu-sense-of.html

Julian Barnes, „Poczucie kresu”

środa, lipca 10, 2013


Przeczytawszy błyskotliwie napisaną, doskonale skonstruowaną, pełną zaskakujących dialogów i niespodziewanych gagów sytuacyjnych książkę o m.in. dekonstrukcji współczesnej rodziny (a może o procesie konstrukcji współczesnej rodziny?) na przykładzie kilkunastu bohaterów i ich skomplikowanych, naszpikowanych ościami (tych rozmaitych -ości i „ości” jest więcej w treści), po raz kolejny dochodzę do wniosku, że nie rozumiem polskiej literatury współczesnej i, z narastającym po lekturze poczuciem pustki, pytam: „dokąd zmierzasz?” oraz „po co?”, choć wiem, że drażnię wszystkich, którzy Autora chwalą i podziwiają, ale moich wrażeń nie niweluje nawet podziw dla metaforyki, języka i warsztatu pisarza, bo świat I. Karpowicza to tylko maleńki wycinek świata, a autor sprzedaje nam go jako całość.

Ignacy Karpowicz, „Ości"

niedziela, czerwca 30, 2013


Bardzo ciekawa struktura pracy, olbrzymia wiedza autora, świetny warsztat pisarski, dobry styl, niebanalny pomysł – to główne cechy opowieści o równoległych światach, ludzi i bogów, i ich połączeniu oraz konieczności „zamknięcia Nieba” po zstąpieniu bogów na Ziemię, m.in. do Białegostoku i Warszawy, ale jednak nagromadzenie oszałamiających metafor, wyszukanych dowcipów i zaskakujących point może nużyć, a po zakończeniu lektury okazuje się, że zostaje po niej smutna konkluzja: pokolenie trzydziestolatków nie potrafi poukładać uczonej sieczki w głowie i mają jedynie błyskotliwie zbywającą odpowiedź na każde pytanie, nawet na te pytania najważniejsze – o wiarę, miłość i nadzieję. 

Ignacy Karpowicz, „Balladyny i romanse”

poniedziałek, czerwca 24, 2013


Kim jest Konstanty Willemann i gdzie rozgrywa się jego rozpaczliwa walka o tożsamość: w Warszawie pierwszych miesięcy II wojny czy we śnie morfinicznym, lecz „gdzie”, to ostatecznie nieważne, bo historia podporucznika 9 pułku ułanów z Trembowli, czystego Niemca po matce i ojcu, prawdziwego Polaka w jego duszy utracjusza, birbanta, morfinisty i niedoszłego artysty, gdziekolwiek by się nie rozgrywała, to wciągnie każdego, nie tylko dzięki wyśmienitemu stylowi literackiemu autora, lecz także jego erudycji, fenomenalnemu wręcz warsztatowo tworzeniu światów równoległych oraz – last but not least – igraniu z najświętszymi mitami najnowszej historii Polski. 

Szczepan Twardoch, „Morfina”

wtorek, czerwca 11, 2013


Życie, którego nie potrafimy sobie wyobrazić, bezpiecznie schowani w kącie Europy, życie między Francją a Senegalem, między życiem a śmiercią, życie w poniżeniu, bezprawne życie poza prawem, życie kobiet, trzech silnych kobiet, wyłaniających się z otchłani nie-życia w przejmującej narracji Marie NDiaye: książka, której nie wolno pominąć. 

Marie NDiaye, „Trzy silne kobiety” [„Trois femmes puissantes”]

niedziela, czerwca 09, 2013


Subtelna opowieść o samotności i decyzjach, jednak jak dla mnie bez entuzjazmu, bo w moim prywatnym odczuciu bohaterowie i ich problemy są równie papierowi, co japońskie antywstrząsowe domy – rozsypują się w mgnieniu oka, by być odtworzonym w innym miejscu, w tym samym kształcie, z tym samym prawdopodobieństwem rozsypania się.

PS Nie przeczytałam książki, lecz wysłuchałam audiobooka.

Haruki Murakami, „Norwegian Wood”

Na niewielu stronach autor zmieścił największe prawdy o poziomach życia, i, łącząc to, co nie zostało dotychczas złączone – dwie osoby, dwa wydarzenia – wzniósł ponad ziemię najcięższe sprawy ludzkie: pamięć, śmierć, rozstanie...

PS Książka jeszcze nie przetłumaczona na język polski!

Julian Barnes, „Levels of Life”

sobota, maja 11, 2013


Zza mapy wyziera człowiek, na terytorium kryją się ludzie, mogłoby się zdawać, jednak Houellebecq, w powieści o przemijaniu, manipuluje konwencjami i nami, i tam, gdzie był ktoś, dostrzegamy nagle wielką pustkę, choć odejścia nie zauważamy. 

Michel Houellebecq, „Mapa i terytorium”




Nagrodzona Bookerem powieść Banville'a, wg mnie ze wszech miar wybitna, to, jak rzekł jeden z recenzentów „New York Timesa”, „emocjonalna odyseja”, odyseja po zaułkach własnej pamięci wypełnionej słodko-gorzkimi wspomnieniami, pełna żalu i poczucia zbliżającego się schyłku, powieść przejmująco pokazująca asystowanie przy własnym upadku, ze świadomością, że od katastrofy nie ma już odwrotu.


John Banville, „Morze”

poniedziałek, maja 06, 2013

Książka, którą rozpoczyna brawurowa i przewrotna wariacja na temat potopu i Arki Noego, a rozdziały spina motyw klęski i żeglugi ku lądom, który mogą, ale nie muszą przynieść nadzieję i ocalenie, opowiada poprzez szalone ludzkie losy, że jedynym sensem wiecznej tułaczki człowieczej jest miłość, nie Bóg, który i potopy, i tułaczki, kapryśnie zsyła.

Julian Barnes, „Historia świata w dziesięciu i pół rozdziałach”

piątek, marca 08, 2013


Kobiety w obliczu utraty: życia, miłości, ukochanej osoby i w walce o sprawiedliwość i równość społeczną, w scenerii Warszawy łotrzykowskiej, z nutką nostalgii, w rwących, ostrych opisach i błyskotliwych porównaniach Sylwii Chutnik i w zmuszających do myślenia rysunkach Marty Zabłockiej.

Sylwia Chutnik, „Cwaniary”

niedziela, marca 03, 2013


Na ile nasze wybory są wolne, a jak bardzo uwarunkowane przez wydarzenia zewnętrzne o wymiarze globalnym, lokalnym i indywidualnym: II wojnę światową, epidemię polio i słaby wzrok – pyta Philip Roth, opowiadając historię młodego nauczyciela WF z Newark, uwikłanego w wielkie konflikty i własne poczucie winy, w powieści o bezbłędnej konstrukcji, zaskakujących zwrotach akcji i wielopłaszczyznowych możliwościach interpretacji.

Philip Roth, „Nemezis”

niedziela, stycznia 20, 2013

Niebanalny pomysł (Żydzi-zombie na ulicach Warszawy), duża doza ironii (autoironii także), demitologizacja narodowych wierzeń – wydaje się receptą na świetną książkę, szkoda, że napisaną zbyt lekkim piórem (co nie zawsze jest zaletą...). 

Igor Ostachowicz, „Noc żywych Żydów”

wtorek, stycznia 15, 2013


Rzecz dzieje się w Azbeście II (tak, w), pośrodku nigdzie, czyli na Syberii, gdzie mieszka główna bohaterka, która nie dość, że jest gruba, to jest trochę czarna, nie dość, że gruba i czarna, to Żydówka, a jakby tego było mało, to matka zabrała jej dziecko, ona sama natomiast sprzedaje się jako żona z ogłoszenia do USA, w którym to USA jest koszmarnie, ale...uśmiechnęłam się, wybitne nie jest, za to przyjemne.

Anya Ulinich, „Petropolis”

czwartek, stycznia 10, 2013


Krótkie noty o podróżach, rzeczywistych i odbytych tylko w wyobraźni; tych, w których może nawiedzić zmarły wujek (bo zmarłym łatwiej odnaleźć drogę do nas w obcym miejscu) i takich, w których wycieczka do Eskuriala jest pretekstem do zajścia do gospody na flaki, gdyż podróż według Tabucchiego to nad wszystko podróż wgłąb siebie, do trzewi, zawsze głodnych, zawsze spragnionych. 

Antonio Tabucchi, „Podróże i inne podróże”

niedziela, grudnia 16, 2012

Im bliżej kresu, tym mniej powinno być pamięci, tymczasem Julian Barnes w przepięknej metaforycznej powieści dowiódł, że im bliżej kresu, tym pamięci więcej, a jej rola bardziej znacząca. 

Julian Barnes, „Poczucie kresu” [„The Sense Of an Ending”]